Yemek, yedikce artıyordu


Bir gün
Sevgili Peygamberimiz
“sallallahü aleyhi ve sellem”

eshâbına hitâb edip;
- Kimin evinde yemek varsa, Eshâb-ı
sôffa’dan birkaçına yemek yedirsin,
buyurdular.

Eshâb-ı sôffa, fakir sahâbîlerdi.

Hazret-i Ebû Bekr-i Sıddîk
“radıyallahü teâlâ anh”;

- Başüstüne yâ Resûlallah!
deyip, koştu o fakirlerin yanına.

Kaç kişi varsa, hepsini götürdü evine.
Sofraya oturup, yemeye başladılar.
Ancak yemek yendikçe artıyordu.

Eshâb-ı soffa;
- Teşekkür ederiz yâ Ebâ Bekr!
deyip şükranla ayrıldılar.

Hazreti Ebû Bekrin hanımı, yemeğin
hiç azalmamış olduğunu görünce;

- Misafirler yemek yemediler mi?
diye sordu hayretle.

Hazret-i Ebû Bekr cevap verip;
- Yediler, hem de çok çok yediler,
buyurdu.

- Ama yemekler hiç azalmamış,

- Evet, ben de bunun farkındayım.
hattâ azalacağına, daha çoğaldı.

- Peki, hikmeti nedir acaba?
deyince de;

Hazret-i Sıddîk radıyallahü anh;
- Bilmiyorum, ama bu hâl muhakkak
Resûlullah Efendimizin bereketidir,
buyurdu.

alıntı