Konu: Günün Duası

ALLAH’ım, Ümmet-i Muhammed’e Mağfiret et;

ALLAH’ın, Ümmet-in Ayıbını ört; Ümmet-i Muhammed’e acı;

ALLAH’ım, Ümmet-i Muhammed’e yardım et;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetini Müjdele;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetinin işini kolaylaştır;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetinin işini aç;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetine nazar buyur, müsamaha et;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetine bağışlayıcı ol;

ALLAH’ım, Ümmet-i Muhammed’i kuvvetlendir;

ALLAH’ım Ümmet-i Muhammed’in işini hallet;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetine hidayet buyur;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetine öğütler ihsan et;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetine Merhamet eyle;

ALLAH’ım Ümmet-i Muhammed’i yücelt;

ALLAH’ım Muhammed Ümmetini azametli ve şevketli kıl;

ALLAH’ım Ümmet-i Muhammed’e hidayet nasip et;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetine tevfik ihsan eyle;

ALLAH’ım, Ümmet-i Muhammed-i rızıklandır;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetinin günahlarını bağışla; Muhammed Ümmetinin günahlarını sen ört;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetinin sıkıntılarını sen kaldır;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetinin kalplerini nurlandır;

ALLAH’ım, bütün işlerinde Ümmet-i Muhammed’e kolaylık ihsan et;

ALLAH’ım, Muhammed Ümmetinin kabirlerini genişlet;

ALLAH’ım Muhammed Ümmetinin düşmanlarını kahret;

ALLAH’ım Ümmet-i Muhammed’e son nefeslerinde iman nasip eyle;

ALLAH’ım beni Ümmet-i Muhammed ile birlikte iman üzere haşreyle;

Efendimiz Muhammed Mustafa’nın sancağı altında cemeyle ve sana kavuştuğumuz an, bize gazaplanma, bizden razı ve hoşnut ol, ey âlemlerin Rabbi ve ey merhamet edicilerin en merhametlisi

AMİN

ADİYAT SURESİ

Rahman ve Rahim Olan ın Adıyla


1. Soluk soluğa koşanlar dile gelsin! (1)

2. Ateş saçan kıvılcımlar dile gelsin! (2)

3. Sabahleyin baskın yapanlar dile gelsin! (3)

4. Tozu dumana katanlar dile gelsin! (4)

5. Topluluğun ortasına dalanlar dile gelsin!(5)

6. İnsanoğlu rabbine karşı nankördür,

7. Kendisi de buna şahittir,

8. Ele geçirme hırsı gözünü bürümüştür.(6)

9. Bilmez mi ki mezarlar deşildiği zaman,(7)

10. Göğüsler açıldığı zaman,( 8 )

11. İşte o gün, her hallerinden haberdar olduğunu Rableri onlara gösterecektir!(9)




1 - Yani : Soluk soluğa koşan atlar dile gelsin ! Ordular halinde hazırlanıp bölük bölük yeryüzünü talan etmek, halkları korkutmak, yeryüzünü ele geçirmek için soluk soluğa koşturan o atlar dile gelsin ! Yeryüzünde şu ana kadar bu amaçla kullanılan ne kadar at, deve, katır vs. varsa dile gelsin ! Keza at gibi kullanılan tanklar, uçaklar, füzeler, bariyerler, cipler, zırhlı araçlar dile gelsin ! Eskilerin atı, devesi yerine kullanılan bütün savaş araçları dile gelsin



2 – Yani: Soluk soluğa koşarken tırnaklarıyla ateş saçanlar, kıvılcımlar çakarak koşuşturanlar dile gelsin! Keza etrafa ateş saçarak ilerleyen tankların makineli tüfekleri dile gelsin! Füzelerden yağan ateşler dile gelsin! Nükleer bombalardan yayılan kıvılcımlar dile gelsin!



3 – Yani: Sabaha karşı baskın yapanlar dile gelsin! Ülkerleri işgal etmek, yer altı ve yer üstü zenginliklerine el koymak için harekat düzenleyenler, yağma ve talan planları yapanlar dile gelsin!



4 – Yani: Tozu dumana katanlar, her yeri ateş ve barut kokusuna boğanlar dile gelsin! Hiroşima ve Nagazaki'de göklere yükselen toz bulutları dile gelsin! Savaşta yanan evler, evlerden yükselen dumanlar dile gelsin!



5 – Yani: Pervasızca halklara saldıranlar, ülkeleri işgal edenler, halkın üzerine ateş açanlar, bomba yağdıranlar, kitlesel katliam ve soykırım yapanlar dile gelsin!



6 - Yani: Bütün bunlar dile gelsin de söylesin : ' İnsanoğlu Rabbine karşı gerçekten çok nankördür. insanı en güzel şekilde yaratmış, nimetlerle donatmış. Yeryüzünde fesat çıkarmayın, haddinizi bilin, yağma ve talan yapmayın, kaynakları adilce bölüşün, açgözlülük yapmayın, hakkınıza razı olun, başka halklara saygılı olun, çalışın, üretin, yeryüzünü imar yarışına girin, birbirinize saldırmayın' demiş.. Fakat insanoğlu bununla yetinmeyerek bildiği halde mal, mülk, iktidar, egemenlik ve ele geçirme hırsıyla saldırıyor. Gözünü hırs bürümüştür, hiçbir şeyi göremiyor artık. Yeryüzünde kan döküyor, fesat çıkarıyor…İşte biz atlar, arabalar, kılıçlar, kalkanlar, savaş arabaları, füzeler, tanklar, uçaklar, silahlardan çıkan kıvılcımlar, gökyüzüne yükselen dumanlar, barut kokuları hepimiz buna şahidiz.. Evet, İnsanoğlu nankördür! Ve büyük bir suç işlemektedir. Bunu böylece dile gelip ikrar ederiz, buna tanıklık ederiz! Kıyamet günü tanıklığa çağırıldığımız zaman bunu böylece haber vereceğiz..'



7 – Yani : Bütün bunları yapanlar şunu bilmezler mi: Mezarlarda yatanlar kaldırıldığı zaman.. Bu katliamları, soy kırımları, işgalleri, saldırıları düzenleyenler mezara saklanıp tam da unutulup gittiklerini sandıkları bir anda yeniden yaratılıp diriltildikleri zaman.. Dünyanın bütün zalimleri, despotları, tiranları mezarlarından kaldırılıp hesap için huzura getirildiği zaman..



8 – Göğüslerde ne var ne yok ortaya döküldüğü zaman.. Kim kimin hakkında ne düşünmüş, kim kime ne hainlik planlamış, kıskançlıklar, çekememezlikler, içerlemeler, düşünülen fakat söylenemeyenler, arkadan vurma planları, kuyusunu kazma hesapları, bütün her şey göğüsler yarılıp, kalpler ortaya dökülüp, beyinlerdeki hafızalar dile getirilip konuşturulduğu zaman.. Sinelerde gizlenen sırlar, hesaplar, ihanetler, istihbarat arşivleri, fişlemeler, suikast planları, işgal hesapları, dünyayı ele geçirme hevesleri, saldırı hazırlıkları vs. bütün hepsi ortaya saçılıp sahiplerini utanç içinde yapayalnız bıraktığı zaman…



9 – Yani: İşte o gün, Rablerinin bütün her şeyden haberdar olduğunu ayan beyan görecekler. Dünyanın bir sahibinin olduğunu anlayacaklar fakat iş işten çoktan geçmiş olacak. Bu nedenle ey insanlar ! O gün gelmeden kendinize gelin! Halinizi gidişatınızı düzeltin. Her şeyiniz kaydediliyor. Hiçbir şey ama hiçbir şey zayi edilmeyecek. Bu dünyanın bir yüce sahibi var ve sizler onun lütfü ve nimeti sayesinde yaşamaktasınız. Nankörlük etmeyin, kendinize yazık etmeyin, o gün gelmeden, henüz daha vakit varken aklınızı başınıza toplayın… Şimdi, ey insanoğlu! Titre ve Rabbine dön! Mal da O'nun mülk de Onun, gerisi angarya!

ÖRNEK BİR DUÂ

Hü­se­yin bin Sa­id İs­tan­bo­lî haz­ret­le­ri­nin na­maz­lar­dan son­ra yap­tı­ğı duâ:

Yâ Rab­bi! Kıl­dı­ğı­mız na­maz­la­rı ka­bul ey­le! Ahir ve akı­be­ti­mi­zi hay­rey­le! Son ne­fe­si­miz­de ke­li­me-i tev­hid söy­le­me­mi­zi na­sip ey­le! Öl­müş­le­ri­mi­zi af ve mağ­fi­ret ey­le!

Yâ Rab­bi! Bi­zi, şey­tan ve düş­man şer­rin­den ve nefs-i em­ma­re­mi­zin şer­rin­den mu­ha­fa­za ey­le! Evi­mi­ze iyi­lik­ler, ha­yır­lı ve be­re­ket­li rı­zık­lar ih­san ey­le! Ehl-i is­lâ­ma se­lâ­met ih­san ey­le! Din düş­man­la­rı­nı kahr ve pe­ri­şan ey­le! Müs­lü­man­la­ra im­dad-ı ilâ­hiy­yen ile im­dat ey­le!

Yâ Rab­bi! Has­ta­la­rı­mı­za şi­fâ, dert­li­le­ri­mi­ze de­vâ ih­san ey­le! Ri­ya­dan, ni­fak­tan, şi­kak­tan, her tür­lü has­ta­lık­tan, ka­za­dan, be­lâ­dan, tem­bel­lik­ten, âciz­lik­ten, ze­lil ol­mak­tan, zu­lüm gör­mek­ten, az­dı­ran zen­gin­lik ve az­dı­ran fa­kir­lik­ten, şey­tan ve nef­sin şer­rin­den, düş­man ga­le­be­sin­den, kö­tü huy­dan, bi­dat iş­le­mek­ten, da­lâ­le­te düş­mek­ten, ih­las­sız amel­den, her çe­şit gü­nah­tan, küf­re gir­mek­ten, er­ze­l-i ömür­den, ölür­ken ge­le­cek fit­ne­ler­den, di­ni­mi­ze ve dün­ya­mı­za za­rar ve­re­cek şey­ler­den biz­le­ri ko­ru!

Yâ Rab­bi! Ha­ki­ki iman, gü­zel bir ah­lâk, şük­re­di­ci bir kalb, zik­re­di­ci bir dil, ka­za ve ka­de­re rı­za gös­te­ren ha­yır­lı bir ömür, az ye­mek, az uyu­mak, az ko­nuş­mak, az gül­mek ve di­ni­ne çok hiz­met et­me­yi, ka­bir aza­bın­dan ve ahi­ret deh­şe­tin­den kur­tul­ma­yı, ömür bo­yu rı­za­na uy­gun iş yap­ma­yı, şe­hit ola­rak öl­me­yi ve son ne­fes­te ehl-i sün­net iti­ka­dı­na uy­gun bir iman ve tev­be et­me­yi na­sip ey­le!

Yâ Rab­bi! Ken­di sev­gi­ni, sev­dik­le­ri­nin sev­gi­si­ni, sev­gi­ne ka­vuş­tu­ra­cak amel­le­rin sev­gi­si­ni na­sip ey­le! il­mi­mi­zi, ih­la­sı­mı­zı, ka­bi­li­ye­ti­mi­zi ar­tır, mu­rat­lar­dan, muh­las­lar­dan ol­ma­mı­zı na­sip ey­le, cö­mert ve isar sa­hi­bi kul­la­rın­dan ey­le!

Yâ Rab­bi! Ana ba­ba­mı­za ve ev­lât­la­rı­mı­za ve ak­ra­ba ve ah­ba­bı­mı­za ve bü­tün din kar­deş­le­ri­mi­ze ha­yır­lı ömür­ler ve gü­zel huy, akl-ı se­lim ve sıh­hat ve afi­yet, rüş­dü hi­da­yet ve is­ti­ka­met ih­san ey­le!
Amin!..

Vel­ham­dü lil­la­hi Rab­bi­la­le­min. Al­la­hüm­me sal­li ala..., Al­la­hüm­me bâ­rik alâ..., Al­la­hüm­me Rab­be­nâ âti­nâ... Vel­ham­dü lil­lâ­hi Rab­bi­lâ­le­mîn. Süb­hâ­ne Rab­bi­ke...


türkiye takvimi

Dua, Acziyetin İtirafıdır

Kulun Allahu Tealâ'dan birşey istememesinin O’nu neden gazaplandırdığı ilk bakışta anlaşıla
mayabilir.Ancak Yaratıcı ile yaratılan arasındaki ilişki ve yaratılanın Yaratıcı karşısındaki
konumu üzerinde biraz düşündüğümüzde, buradaki inceliği keşfetmemiz zor değildir.
Her şeyden önce insan, anlatmaya çalıştığımız gibi mutlak manada kendisine yetebilen
ve kendi varlığı da dahil olmak üzere eşya ve olaylar üzerinde mutlak belirleyici kuvvete
sahip bir varlık değildir. Kalbinin çalışması, kalbin pompaladığı kanın vücudundaki bütün
hücrelere dağılması ve temizlenmek için geri toplanması, soluk alıp vermesi gibi bedensel
faaliyetleri üzerinde bile tasarruf gücü bulunmayan insanoğlu, şeytanın ve şeytanî düşünce
biçimlerinin aldatmasıyla kendisini bu evren üzerinde herşeyden müstağni ve bağımsız
görmeye başladığı anda azgınlaşmaya, tuğyana ve dalâlete doğru gidiyor demektir.
Bu, insanoğlunun, kendisinde “ilâhî” bazı güç ve özellikler vehmetmesi demektir. Tıpkı
bugünün insanının, uzaya çıkmakla, genlerin şifresini çözmeye başlamakla veya birtakım
hastalıkların şifasını keşfetmekle kendisinde vehmettiği güç ve yetiler gibi.
İşte bu durum, azgınlığa, dalâlete ve yeryüzünde ilâhî sınırları tanımama azgınlığına sapma
durumudur ki, insana, “kainatın tek hakimi” olduğunu fısıldayan şeytanî bir tuzaktır.
Böyle bir halet-i ruhiye içinde bulunan insan, elbette kendisini Yaratıcı'dan müstağni sayacak,
O'nun huzurunda aczini itirafı küçüklük görecek ve O'na dua etmeyi, yalvarmayı, tazarruda
bulunmayı kendi “şanına” yakıştırmayacaktır!Böyle bir isyan, tuğyan ve tekebbür halinin
Alemlerin Sahibi’ni gazaplandırmasından daha doğal ne olabilir?Kendi biyolojik varlığı üzerinde,
bir çiçeğin açmasında, toprağa düşen yağmurla bir tomurcuğun patlamasında, güneşin
doğmasında, yıldızların ışımasında ve evrendeki muhteşem düzen ve dengenin kusursuz
yürüyüşünde hiçbir zaman en küçük bir tasarrufu ve belirleyiciliği bulunmamış ve buluna
mayacak olan insanoğlunun, haddini aşarak azgınlaşması ve kendisinde, adı konmamış bir
ilâhlık vehmetmesi elbette gayret-i ilâhiyyeye dokunacaktır!İşte insanın duayı terketmesi,
Yaratıcı ile ilişkisini kesmesi ve O'na muhtaç olmadığı vehmine kapılması anlamına geldiği
için Yüce Allah'ı gazaplandırır.Bu sebeple Yüce Rabbimiz, “kendisine yalvararak, kendisinden
korkarak ve umarak” dua etmemizi istemekte ve duayı gizlice yapmamızı tavsiye buyurmaktadır.
(Araf/55-56) Bir diğer ayette ise: “Ve Rabbiniz buyurdu ki: Bana dua edin, duanızı kabul
edeyim. Şüphesiz kibirlenerek bana kulluktan uzaklaşanlar, aşağılık kimseler olarak cehenneme
gireceklerdir.” (Mümin /60) buyurulur Kulun duası ile ilâhî rahmet arasında doğrudan ve sıkı
bir ilişki vardır. Duayı terk eden kimse, kendisini ilâhî rahmetten mahrum etmiş demektir.
İlâhî rahmetten mahrum olan kimsenin de duadan nasibi olmaz. Peygamber A.S. Efendimiz
bu ilişkiyi şu şekilde ifade buyurur: “Sizden kime dua kapısı açıldı ise, ona rahmet kapıları
açılmış demektir.” (Tirmizî)

Dilimi Kalbe İndirdim, Buyur yar
" Bilmiş olun ki , kalpler ancak 'ın zikriyle huzur bulur " ayet-i kerimesini her okuyuş, " Hani ya aşkını O'na vermiştin ; ispat et gönül, zamanı geldi " diye içimizi peşimize takıyor. Zira bu alemde daimi değildik , bir süre konar sonra göçerdik . O halde , gaflet daha fazla saadete galebe çalmadan , " İnsana şah damarından daha yakınız " buyuran Allahu Teala ' ya yakınlığımızın derecesini ölçmek için vücudun kıblegâhı sayılan kalbe bir davetimiz olmalı . Belki aniydi hesapsızdı seslenişimiz . " Hey gönül nereden su alıp batıyorsun ? " diye soramamıştık bile.. Kimbilir belki de rahmetin tecellisi olarak dünya, nefis ve şeytanın sultası altındaki aksak yürüyüşümüze rağmen fıtrattan gelen bir ihtiyaçtı bu davet . Bilmiyor olsak ta huzur ve sükûnetin o mahalde kalıp kalmadığını " Yar sana daim nazar eder , seni gafil görürse güzâr eyler " diyene kulak verilmeliydi. Zira sevilenden gelen sitem , sevene kederdi. Onun içindir ki , yakayı tümüyle kaptırmadan , dünya ve nefsin meşguliyetleriyle kararan , katılaşan kalbi huzur iklimine sürmeliydi. Aşık Paşa ' nın ; " Gönül masiva kaygısındna temizlenmedikçe tecelligâh olmaz " sözü , sefa ile cefanın bir yerde barınamayacağı gerçeğini yüzümüze vuruyorken , ifsattan selamete çevirmeliydi viraneliğimizi . Eğer namaz , oruç , salâvat , ilim talebi ve Kur'an tilaveti ile gönül derdini artıran iştiyakları bitirip , pusu kuran , aldatan nefsin ve şeytanın sırtını yere verecek kıvama gelemiyorsak , bunların yanında halimizi deşecek daha fazlasına ihtiyacımız var demekti.. Nefsimizin özel bir terbiye ve tedaviye tabi tutacak , sadece biz ve O (c.c.) arasında, meleklerin dahi bilip kalem oynatamayacağı bir hale varmalıydık . Bu arayış ölüm döşeğinde elinden tesbihi bırakmayıp, " Beni Teala ' ya yaklaştıran bu nesneyi terk edemem " buyuran Cüneyd - i Bağdadi ' nin (k.s.) halini getiriyor gözümüzün önüne... Yordam gösteren bu tabiata ram olup , varlığının ve bu alemin sırrına vakıf olan ehl-i hikmetin yoluna yoldaş olmalı , nefsin çirkin sıfatlarına şifa akıtacak gıdayı vermek için kalbe lafz-ı Celal birbiri ardınca akmalıydı . " 'ı çokça zikreden erkekler ve kadınlar varya onlar için bir mağfiret ve büyük bir mükafat hazırlamıştır. " müjdesine nail olabilmek ümidiyle , dünyaya set çeken örtünün altında evvela " estağfirullah " dilenip , tesbihe gitmeliydi el. Silkelemeli tüm tozları ve fark etmeliydi gayeyi ; " İlâhi ente maksûdi ve rıdâke matlûbi " bilinci ile.. Her halükârda O 'nun (c.c.) zikrini yapmaya layık değilizdir tüm hata ve günahlarımıza rağmen . Ama zatına mahsus lütuf kapısına dayayıp ümidimizi, " olmalı , olacak gayret ve himmet ile " deyip her defasında yedeklemeli niyetlerimizi. Bütün dostlarının tecrübe ve tespitlerine göre; kalbin temizlenmesi ve nefsin terbiyesi için en etkili ilaç Teala 'yı zikretmektir. Lakin zikrullahın ardından tespihi kılıfına sokup, özümüze zikre devam ettiremiyorsak sadakatimiz eksik demektir. Değil mi ki , kirli nazarlarda dolaşan gözle , zulümle ortak mesaisi olan el ve dil ile yapılan zikrin, gaflet vadisindeki sayıklamalardan öteye geçmesi muhaldir.. El ayasında birleştirmek değil , kalpte toplamaksa zikir , O 'nu (c.c.) anmayı taksim etmeli her hale.. Sabır şükür ve tefekkür eşliğinde.. Öğrenirken, öğretirken, hizmette, selamda, kelamda, aş ve iş telaşında her daim O'nunla (c.c.) olunabilirse işte bu farzların akabinde fazileti cem edip, kuşanabilmektir. Başka bir ifadeyle Parisa Hazretlerinin ;" El kârda, gönül yârda " şeklinde özetlediği manaya erişebilmektir. İşte vücuda yayılıp bütün duygu ve düşünceyi tesiri altına alan bu çeşit aşktır ki , kül eder kalpteki siyahı , nefsinde öldürüp ruhta diriltir insanı.. Öyleyse, harap kalplerimizi mamur edecek reçeteye sarılıp, evvela dile vurulan zikir, oradan kalbe ve sonra özümüze inip, etrafa saçılmalı ki , " Lebbeyk Yâr " .. diyebilmeli...
Çiçeklerle hoş geçin,balı incitme gönül. Bir küçük meyve için,dalı incitme gönül.. Başın olsada yüksek,gözün enginde gerek, Kibirle yürüyerek,yolu incitme gönül... Mevla verince azma,geri alınca kızma, Tüten ocağı bozma,külü incitme gönül.. Dokunur gayretine,karışma hikmetine . Sahibi hürmetine,kulu incitme gönül.. Sevmekten geri kalma,yapan ol,yıkan olma . Sevene diken olma,gülü incitme gönül.. Konuşmak bize mahsus,olsada bir güzel söz, Ya hayır de,ya da sus,dili incitme gönül ...!!!

Rabbimizin bize sundugu buyuk nimetlerden biriside "tovbe" dir.




Bizler; aciz, hatali kullariz.

Nefsin heva ve hevesi, seytanin vesveseleri bizlerin gunah deryasina
dalmamiza vesile oluyor.
Ama Rabbimiz bizlere cok buyuk firsatlar vermistir bu gunahlarimizdan
kurtulabilmemiz icin.
Ve bazi gunleri, geceleri hatta aylari bu gunahlarimizin affi icin vesile
yapmis nimetlendirmistir bu gün ve aylarda. Rabbimizin ne kadar buyuk
merhamet sahibi oldugunu, bizleri affetmek icin firsatlar verdigini
biliyoruz. Yeterki biz bu firsatlari degerlendirmesini bilelim.


Rabbimizin bize sundugu buyuk nimetlerden biriside "tovbe" dir.

Gunahlarimizdan dolayi kararmis, kirlenmis kalbimizi tevbe suyu ile
yikayalim. Rabbimizin bu nimetinden faydalanalim.

Peygamber Efendimiz(s.a.v) buyuruyor;

"Allah-u Teala'nin katinda gunahkar muminin tovbe sesinden daha sevimli bir
ses yoktur.
O kul "Ya Rabbi" diye nida ettiginde, Allah-u Teala "buyur ey kulum"
buyurur.

Tovbe yapmis oldugumuz gunahlara pismanliktir. Allah'a donmektir. Tovbe
sadece dil ile degil
kalp ilede yapilmalidir. Tovbede en onemli sart pismanlik ama kalpten
pismanliktir.

"Ey iman edenler! Hepiniz toptan Allah'a tovbe ediniz, umulurki kurtulusa
erersiniz"

(Nur 31)


"O kullarinin tovbesini kabul eden, kötu hareketlerini bagislayandir"

(Sura 25)


"Ey iman edenler! Tam dogru ve temiz bir kalple sahih bir tovbe ile Allah'a
tovbe edin.
Böyle yaptiginiz takdirde olurki Rabbiniz gunahlarinizi orter. Sizi altindan
irmaklar akan cennetine kor.."

(Tahrim 8)



Ebu Musa Esari(r.a)'den rivayet edilen Hadis-i Serifte Peygamber
Efendimiz(s.a.v) söyle buyuruyor:

"Allah'u Teala gündüz günah isleyenlere tövbe etmeleri icin gece kudret
elini uzatir.
Gece günah isleyenlere tövbe etmeleri icin gündüz kudret elini uzatir. Bu
durum günes batidan doguncaya kadar devam eder."


Tovbe kapilari kapanmadan once islemis oldugumuz gunahlarimiza tovbe edelim.
Bu tövbe suyu ile nasiplenelim. Tövbe ettikten sonra sayet kul hakki varsa
uzerimizde o kisi
ile helallesmek, hakkini vermek gerekir. Her müslumanin yapmasi gereken
farzlarin kazasini eda etmemiz gerekir. Namazin kazalarini kilmak,
tutmadigimiz orucu tutmak gibi.


Imam-i Fahreddin Razi hazretleri tovbenin kabulunu su sekilde beyan
etmistir:

1-Gunah affolur(Rabbimizin izni ile)

2-Tovbe uzerine sevap verilir.

Her yaptigimiz gunah; kalbimizi karartir, kalbimizi katilastirir, kalbimizde
yaralar acar.
Bizler aciz kullariz, Peygamberler haric gunahsiz insan yoktur. Önemli olan
günahlarimizin farkina varabilmek, bu gunahlarimizi en aza indirmek. Kul
Allah'tan uzaklastikca günaha meyili artar.
Ne Rabbimizden nede Peygamber efendimizden uzaklasmayalim.
Onlarin sevgisini her daim icimizde yasatalim. Bu tövbe nimeti ile
nimetlenelim.


Bu kararmis kalbimizi

"Ya Rabbim! Yapmis oldugum gunahlarima pismanim.
Senden af diliyorum.
Sen affedicisin, affetmeyi seversin benide affet"

sözleri ile dökülen göz yaslarimiz ile yikayalim.

Rabbim cümlemizin günahlarini affetsin....
tövbelerimizi makbul ve kabul eylesin.
Rabbim bizleri Kendisine layik bir kul, Peygamber efendimize layik bir ummet
olmayi
cumlemize nasip etsin. Yarin mahkeme-i Kubra'da "bu kalp ilemi geldin?"
sözünün pismanligini bizlere yasatmasin. Büyük muhassebeden once kendimizi
hergün muhassebe edip, kendimize ceki duzen vermemizi nasip
etsin....AMIN!!!!


Ya Rabbim!

bizler aciz, bizler günahli kullariniz.
El acip Sana yalvariyor, Senden af diliyoruz.
Biliyoruz ki senden baska siginacagimiz kapimiz yok.
Bizleri bu kapindan geri cevirme Allahim!
Bu günahkar ellerimizi sana acmaya,
Bu günahkar kalbimizle senin huzuruna gelmeye utaniyoruz.


Bizleri Affet Allahim !

Affet Allahim !


Affet Allahim!

AMİN AMİN AMİN

ALLAH RESULÜ’NÜN (s.a.v) hayat-ı seniyyelerini inceleyenler, derin bir insanî duyarlılığın tezahürleri ile yüz yüze gelirler. Yaşadığı döneme hayâlen uzanıp, O’nu vazife başında iken seyredebilenlerin gözüne, belki de ilk olarak nezâketi, inceliği, edebi, şefkati, en önemlisi gözyaşları takılacaktır. Allah Resulü (s.a.v), ağlayabilen bir insandır. Osman b. Maz’un’un cenazesinde tıpkı bir çocuk gibi ağladığı rivayet edilir. Oğlu İbrahim’i toprağa verirken de o kutlu gözler yaşlarla dolmuş; “Sen de mi ağlıyorsun Ya Resulullah?” diye soranlara, “Kalp hüzünlenir; göz yaşarır” cevabını vermiştir.


O (s.a.v), yolda gördüğü çocuklara bile selam veren; hayvanlara merhametinden dolayı, kendisine ağır yük yüklenen bir devenin gözyaşlarını elleriyle silen; şahsına yönelik kabalıkları mâzur görüp, hoyrat insanları mülâyemetiyle yola getiren; bir meclise girdiğinde en başa değil de, boş gördüğü herhangi bir yere oturacak kadar tevazu sahibi bir peygamberdi.

Alabildiğine vefalıydı. Bir gün kendisini ziyarete gelen yaşlı bir kadına gösterdiği alâka, Hz. Aişe’nin (r.anha) dikkatini çekmiş, kadın ayrılınca sebebini Efendimiz’e soran Hz. Aişe şu cevabı almıştı: “Hatice hayattayken bize gider gelirdi; yâ Aişe ahde vefa imandandır.”



Ef’ali ve akvaliyle bizlere ders veriyordu. Çevresine karşı duyarlı bir ümmet istiyordu. Sadece kendisini ve ailesini düşünen, diğer mü’minlerin dert ve ızdıraplarına bigâne kalan biri, O’nun izinden gitmediğini bilmeliydi. “Komşusu açken tok yatan”, “kendisi için istediğini kardeşi için istemeyen” bir mü’min, O’nun (s.a.v) kutlu beyanlarına negatif anlamda konu oluyordu. Belki insan bugün, aç gezen herkesten sorumlu olamazdı; hatta modern çağın talihsiz fertleri olan bizler, çoğu zaman, zarurî ihtiyaçlarını karşılamakta bile zorlanan komşumuzun durumundan habersiz yaşıyorduk. Ama Nebi (s.a.v) bizi müslümanlığın -en azından- asgarî standardına, yakın çevremize karşı duyarlı olmaya davet ediyordu. Mesela mü’min kalpte hiç olmazsa şunu düşünecek bir hassasiyet yaşatılmalıydı: “Acaba bu gece benim yakınımda, müdahale edebileceğim bir yerlerde, açlığın karşı konulamaz ıstırapları içerisinde yorganını üzerine çekip uyumaya çalışan bir insan var mıdır?”
“Cebrail bana komşu haklarından o kadar çok söz etti ki, komşuyu komşuya vâris kılacağını zannettim.” diyen peygamberin ümmeti acaba bugün ne durumdadır? Dostlar! gitgide duyarsızlaştığımızın farkında mısınız? Kabuğumuza çekildiğimizin, günlük meşgalelerin içinde boğulduğumuzun, içinde ailemiz ve sevdiklerimizden başka kimseyi bulundurmadığımız ‘bencil’ bir hayatı sırtımızda taşıdığımızın, birileri için göz yaşı dökmeyi unuttuğumuzun farkında mısınız? Bir yetimin başını okşamıyorsak...



Bir kalbi kırığın hüznünü izâle etme gibi bir ‘gündem’imiz yoksa... Susuz kalmış bir köpeğin çaresizliği artık içimizi burkmuyorsa... Birileri aç ama biz toksak... Birileri dardayken genişliğin tadını çıkartabiliyorsak... Birileri ağlarken kahkahalarımız gök kubbeyi çınlatıyorsa… Kardeşlerimiz zulmün pençesinde kıvranırken hiçbir şey yokmuş
gibi davranabiliyorsak… Baştan ayağa ‘dünya’ kesilmişsek… Kan kaybediyoruz demektir.

Peygamberî duruşa avdet etmemiz gerekiyor demektir. Allah Resulü’nün ahlâkını hayata hayat kılmak için yeni bir seferberliğe ihtiyaç var demektir. Ben, belki doğru belki yanlış ama bir şeylerden rahatsızım. Kendimden, bazılarımızdan, bir çoklarımızdan rahatsızım. Müslümanın zenginliğine söz söyleyemem ama milletin mâişetini teminde dahi zorlandığı bir dünyada mal varlığını teşhir etme duyarsızlığından rahatsız oluyorum. Piyasa şartlarını bahane ederek işçisini mağdur etme duyarsızlığına, müslüman bir iş adamında rastlanmasından rahatsız oluyorum. Hep âhiretten bahsettiği halde her tavrı ile bu dünyanın adamı olduğunu hissetirenlerden rahatsız oluyorum. Lüks bir yaşamla herkesi dünyaya imrendirme duyarsızlığından rahatsız oluyorum. Parayı hayatının hâkim değeri hâline getirenlerimizden rahatsız oluyorum. Herkesin kendi derdine düştüğü, kendini öncelediği, nefsini başka her şeye tercih ettiği bir çağda yaşamaktan, üstelik bu tuzağa ehl-i dinin de sık sık düşüyor olmasından rahatsız oluyorum. Ve çözümün ‘dua’da olduğunu düşünüyorum. Hakkıyla dua edenlerimizin çok az olduğuna inanıyorum. Duanın insanın hayatına yön veren boyutunu hatırlıyor; düzelmesi için dua etmediğimiz hiçbir meselede duyarlılığımızı koruyamayacağımıza inanıyorum. Dua ediyor olmak, duyarlı oluşun en önemli tezahürü ise ve biz bencillik toprağını üstümüzden atmak istiyorsak dua etmeliyiz diyorum.

Filistin’deki çocuklara, Lübnan’daki analara, bu diyarın gariplerine, acı çeken kardeşlerimize dua edelim.

Hiçbir şey yapamıyor oluşun verdiği eziklikle dua ederek ‘çok şey’ yapalım. Uzaklardaki din kardeşlerimize de, yanı başımızdaki komşumuza da dua edelim.



Dua ediyor olabilmek için dua edelim. Kendisine “Benim için dua eder misin?” diye soran birine, “Kalbimde dua edecek haşyet hissetmiyorum.” cevabını veren sahabinin ruhî derinliği üzerinde bir müddet kafa yoralım.