AĞLAMAK İÇİN GÖZDEN YAŞMI AKMALI
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı
Sevmek için güzele mi bakmalı
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı
Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır
Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı
Hırsızlık; para, malmı çalmaktır
Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı
Solması için gülü dalından mı koparmalı
Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı
Öldürmek için silah, hançer mı olmalı
Saçlar bağ, gözler silah, gülüş, kurşun olamaz mı
<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>

Resulüllah SAV) Efendimiz şöyle buyuruyor:
Yâ Rabbi Faydasız ilimden,
Allah sevgisiyle titremeyen kalpten ve
Yaş Dökmeyen Gözden Sana sığınırım.

İçteki Kiri Su Değil Ancak Gözyaşı Temizler…
Bu nasıl bir kaynak böyle.
Duyguların inişi ve çıkışıyla besleniyor,
Gözlerde buğuya, rahatlatıcı bir sele ya da hıçkırıklara dönüşüyor.
Bedenimiz ve ruhumuz bu ıslak temizliğe neden ihtiyaç duyuyor
Hani doyasıya ağlamak istersin ya bazen,
ama hep bir yerlerden engeller çıkar, ve

Gözlerinle ağlamayı ertelersin müsait bir zamana kadar...
Ama yüreğin ertelenmeyi kabullenmez…
Gözlerinle gerçekleştiremediğin ağlama
yüreğinde gerçekleşir ve için
sırılsıklam olur!
Cam kesiği ağrılara gark olur yüreğin, için için kanar, için için yanar!
Ağlamak;
Rahmandan kuluna bir armağan, bir rahmet!...
Ağlamak;
İçteki sıkıntıları dışa atmaktır... sıkıntılardan arınmaktır!...
Bazen sevgiliye naz! Bazen sitemdir!
Bazen de anlaşılamamaktır!...
Bazen pişmanlığın ifadesi...
Ağlamak;
Kaybedilene ağıt! Hüznün doruk noktası!...
Resulün kaybettiği oğluna hediyesi! ...
Ya ResulALLAH! Sen de mi? Dedirten inci taneleri...
Bazen Rabbe yöneliş
Bazen af dileme!...
Bazen acının inci inci dışa vurumu!...
Adeta acının yıkanması... Toprağa karışıp yok olması!...
Bazen sevincin gözlere yığılması, ardından göz pınarlarından süzülen daneler!...
Yürekte sevinç fırtınaları koparken, gözlerin mahzunluğu!...
Söylemek! Hissettiklerini ifade etmek insana uzakken, süzülen damlalarla bunları tek tek yazmak!...
İçteki gök gürültüsünün adeta yağmuru davet edimi!...
Yakub’un Yusuf’a özleminin ifadesi!... Net, yalın, riyasız hiçbir kelime telaffuz etmeden tüm çıplaklığıyla, duyguların ifadesi!...
Ve ağlayabilmek;
Gece yarısı mahlukat uyurken, seccadesinde Rabbine huşuyla yönelmiş, alın secdede, Rabbi ile buluşmanın doruk noktasında...
Bir müminin gözlerinden süzülen damlalar! Belki de diğerlerinin kurtuluşuna mütesebbib!...
Rabbinden rahmet olarak!...
Bir annenin yavrusuna özlemi, hasretinin ifadesi!...
Duygular karmaşası içindeyken kalbin birden infilak etmesi!..
Ve gözyaşı;
Rabbinden rahmettir mümine!...

“Ağlıyamıyorsanız ağlamaya çalışın (h.ş)