Konuş ey musalla! . Sustuğun yeter
Sen sustukça kalbim taştan da beter.
Gafletin adını koymuşum kader
Zor gelse de gerçek nefsimden yana
Doğruyu söyleyen dost gerek bana...

Yaşadın.. Kim bilir ne kahırları
Taşıdın.. Bunca kör ve sağırları.
Konuş ey musalla! Dök şu sırları
Gör ki; bıkmışım ben riyâdan yana
Doğruyu söyleyen dost gerek bana...

Gerçi her gün seni göz görse bile;
İbret almak için görmek nâfile.
Konuş ey musalla! Gel artık dile;
Vur şu gafletimi gücenmem sana
Doğruyu söyleyen dost gerek bana...

Nerde o taçların mağrur başları?
Âhû gözdelerin hilâl kaşları?
Susmayın.. Konuşun mezar taşları;
Bir daha dönemem ben bu cihana;
Doğruyu söyleyen dost gerek bana...

Hani ölümlere alkış tutanlar?
O çağdaş kuklalar o kahramanlar(!) ?
Ey mezar taşları! Nerde o canlar?
Bir daha izin yok bu imtihana;
Doğruyu söyleyen dost gerek bana...