Ne çabuk Büyüdüm Anne?

Oysa Daha Dün çocukdum..
Ne çabuk da Büyüdüm Anne? Hatırlarmısın daha dün yerlerde sürünürdüm.. Senin Eteğinden tutup ordan oraya sürünürdü küçük kızın..bedenim..
Oysa şimdi Yüreğim Sürgünlerde Anne..
Büyümedin diyordun ..koştum büyüdüm ..düştüm büyüdüm Anne…Büyüdü küçük Kızın ..
Al beni g ö t ü r Buralardan ne olur ür ANNEM...

Dizime Bakıyorum...Hani 5 yaşındaydım... Ve daha çocukluğumun Başındaydım.. Dedemlerdeydik... Bebeklerimin Elbisesini yıkayıpta bahceye çıkmıştım...
çamaşır ipine asıcaktım ki boyum yetişmiyordu.. durdum ve düşündüm biraz..ve köşede duran bir sandalye vardı..Normalde benim bildiğim sandalyeler dört ayak üzerinde durur ama bu üç ayak üzerindeydi.. Belkide bir ayağı kırılmıştı.. Kimler kırmıştı ki ayagını...?
ya birde acıyorsa...?
ve ben bebeklerimin elbiselerini asmak için elimi attım sandalyeye ve getirdim çamaşır ipinin altına.. Küçük elimde küçük elbiseler..küçük ayaklarım ile çıktım sandalyenin üzerine.. ve ipe uzanmaya çalıştım..derken..o an düşü verdim..Anne..beton taşın üzerinde kalmışım..
„ANNEEE“ diye ağlayan kelimelerim çıkıyordu Boğazımdan..ve Burnum kanıyordu..Annem Sen Beni Arıyordun..Nerden geliyor bu ses diye Ismimi çağırıyordun..
-ben Burdayım Anne..
ve dizim acıyor..ve etrafımda birden bütün ev halkı..Sen Annem,Dedem,AnneAnnemTeyzelerim ve Dayım.. Sanki Canımdan Can gidiyordu Anne..Hepinizi birden başımda gördüğümde ölüyorum sanmıştım..Oysa O yaştaki çocuk ne bilir ölümü ..
henüz 5 yaşındasın..
ve çocuklugun tadındasın..
ve
sonra Arabaya attılar beni hemen.. ve hastane yolunu tuttuk.. Ne var ne yok Geride kalanları unuttuk.. O an Acıyı yutkuna yutkuna yuttuk...ve
Geldik.. Hastane kapısından içeri aldılar bizi.. bir koşuşturma vardı..Doktor odaya aldı...
„korkma Sakın Annem birşeyim yok,bekle beni burda diyordu “sanki gözlerim... o an lal olmuştu çocuklugumdaki sözlerim..Ve Doktor size ne dedi bilmiyorum...Ama..Sanki gözlerinden şunu okudum Anne..
„Sadece ömür boyu bir iz birakıcak Bu Gün“dermiş gibi veda etti bize..
ve eve göndermişti..Evdeki her birinin yüzünde bir merak,bir hüzün,bir üzüntü vardı.
Karma Karışık olmuş yüzleri..ve bekliyorlardı..Ve beni bir bekleyen daha vardı..
„Teyzem“ Anne..Benden 4 yaş büyük olan Teyzem..
çocukluk Arkadaşım Teyzem..Onun yüzünde daha çok okudum üzüntüyü pışmanlığı sanki..ve biz ozamanlar küsmüştük bir birimize..konuşmuyorduk..


Biliyormusun Anne..?
Ben Bebegimin Elbiselerini asmadan önce ona sormuştum..bana küs olduğundan bebeklerimin elbiselerini asmamıştı..ama onun yerine bana suratını asmıştı..
bende kendim yaparım diye.. çıkınca kırık sandalyeye olan olmuştu..ve iz bırakılmıştı..
ve o günden bu güne kala kalmıştı..

Ah çocukluğum...
ve şimdi bir çocukluğumdan kalan izlere bakıyorum.. birde yüreğime..Yüreğime baktıkca tek bir iz degil bir çok iz görüyorum..Acıyor Anne..Acıdıkca acıyor..Dinmiyor Acısı...neden bitmez Annem bu yüreğimin sancısı? şimdide Hastaneye gidelim mi Annem..?
Doktor Amca dermi „acısı gecer ama iz bırakır bu gün diye..“?
dermi Annem..?
"Dizimdeki Acımı ACI sanırdım.."
Oysa şimdi Yüreğim acıyor ..Cümlemdeki kelimelerin Her Harfi Ağlıyor..
Kalem Yazıyor çiziyor..ve ben Ağlıyor..Kalemimin Gözyaşları oluyorum Anne

Al g ö t ü r Beni ..

g ö t ü r Annem...

çocukluğuma g ö t ü r...

Düşünüyorum...

ve Üşüyorum....

Rüzgar bu şehirde estikce ben Üşüyorum...

g ö t ü r Beni Bu şehirden Anne... ......


.alıntı