Konu: Gönül Sultanları 1

Allan dostlarından Ebül Abbâs-ı Mürsî
hazretleri anlatıyor:

Henüz küçük çocuktum.
Mektebe gidiyordum.

Bir gün, bir levha üzerine, bâzı şeyler
yazıyordum ki, bir amca yanıma gelip;

- Bu temiz levhayı niçin karalıyorsun.
Bunun vebâli var, dedi.

Ben de Ona cevâben;
- Amca, ben bunu karalamıyorum. Üzerine dînî bilgiler
yazıyorum. Biz asıl amel defterlerimizi karalamayalım.
Onu karalarsak, asıl vebâl odur, dedim.

Bu sözümden çok duygulandı.

Alnımdan öpüp;
- Bu, bir hikmetli sözdür, bana da öğrettin,
dedi.

Bu zât, bir gün sevdiklerine;
- Cuma günü, duâların kabul olduğu ânı
yakalarsanız, Rabbimizden ne isterdiniz?
diye sordu

Kimi;
- Bir kızla evlenmeyi isterdim, dedi.

Kimi zengin olmayı,
kimi şehit olmayı,

kimi de;
- Son nefeste îmanla ölmeyi isterdim,
dediler.

Bu arada biri sordu:
- Hocam siz neyi isterdiniz?

Büyük Velî cevaben;
- Ben, Allah dostlarıyla sohbet etmeyi isterdim,
buyurdu.

Bugünkü sesli menkıbeyi dinlemek için tıklayınız:

Fırsatı Değerlendirin

Allah dostlarından Mâruf-i Kerhî hazretleri,
hayâtı müddetince müslim - gayri müslim,
herkese iyilik ederdi.

Bunun için vefâtını duyan gayri müslimler,
Toplanıp, hep birlikte cenâzesine gelerek;
- Mâruf bizdendi, dediler.

Ve cenazeyi, kendi kabristanlarına
götürmek istediler.

Ancak Müslümanlar râzı olmadı.

Münakaşa gittikçe sertleşiyordu ki,
yakınlarından biri araya girip;
- Çekişmeyi bırakın. Bu hususta
kendisinin bize bir vasiyeti var,
dedi.

Gayri müslimler;
- Nasıl bir vasiyet? dediler.

O büyük zat sağlığında;
- Cenâzemi kim yerden kaldırırsa,
Mâruf onlardandır, demişti bize.

Bunu duyan yahûdîler;
- Pekâlâ, deyip sarıldılar cenazeye.

Ama kaldıramadılar.
Bir milim bile oynatamadılar yerinden.

Hıristiyanlar denedi.
Onlar da kaldıramadılar.

Ama Müslümanlar tutunca,
kuş gibi hafifledi cenaze.

Kolayca kaldırıp, İslâm mezarlığı’na
defnettiler.

Bugünkü sesli menkıbeyi dinlemek için tıklayınız:

Allah Kuluna Zulm Etmez

1966 ve 67yıllarında Kadıköy müftüsü büyük

âlim Ahmet Mekkî Efendi hazretlerinin yanında

kâtip olarak çalışan bir genç anlatıyor:

O zamanlar yaşım yirmiydi.
Üniversite talebesiyim.

Bir gün, müftü Efendi bana bakıp;
- Evlâdım, ilerde evlendiğin zaman hanımını çok sev.
Ve ona karşı öyle ol ki, senin onu çok sevdiğini bilsin.
Hattâ "Beyim beni anasından, babasından bile çok
seviyor" bilsin. Öyle inansın, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bunu yapabilirsen rahat edersin.

Çok hoşuma gitmişti.

“İnşallah ben de öyle olurum!”
diye geçirdim içimden.

Ve tuttum bu nasîhatını.
Gerçekten de rahat ettim.

Büyüklerin sözü, ilâç gibidir.
Kullanan faydasını görür.

Bu hâtırayı nakletmekten maksadım,
genç kardeşlerimbelki ibret alır,
diyedir.

Çünkü nasîhat, bir kimseye söylense de,
aslında herkes içindir.

Büyüklerimiz; “Kılıç, kullanan içindir”
buyuruyorlar.

Bugünkü sesli menkıbeyi dinlemek için tıklayınız:

İslâm Zirve Noktasıdır

Cuma gününüz hayırlı ve mübarek olsun.






Büyük Velî Bişr-i Hafî hazretlerine,
bir gün, zengin bir kimse gelip;
- Efendim, ben ömreye gidiyorum,
diye arzetti.

Büyük Velî sordu:
- Yol harçlığın ne kadar?

- İki bin dirhem efendim.

- Ömreye niçin gidiyorsun?

- Allahın rızâsını kazanmak için.

Buyurdu ki:
- Ömreye gitmeden de Allah'ın rızâsını
kazanmak mümkün. Sana, ondan daha
sevâb olan bir iş desem yapar mısın?

- Yaparım efendim.

- Pekâlâ, bu parayı fakir ve muhtaçlara dağıt.
Meselâ ödünç almış da ödiyemeyen, bir lokma
ekmeğe muhtâç olan nice yetim ve öksüz var.
Paranı bu insanlara verirsen, yine Rabbinin
rızâsını kazanabilirsin, buyurdu.

Ve ilâve etti:
- Bir müslümanın sıkıntısını gidermek, yüz
nafile Hacca gitmekten daha kıymetlidir.

Adam, pek memnun olmadı ve;

- Efendim, izin verirseniz ben
Hacca gitmek istiyorum, dedi.

O zaman büyük Velî;
- Bir servet helâlden değilse, nefis,
o kimseye kendi arzusunu yaptırır,
buyurdu.

Bugünkü sesli menkıbeyi dinlemek için tıklayınız:

Kötü Arkadaşın Zararı

Allah adamlarından Bişr-i Hafî hazretleri
zamanında bir kişi, eline bıçak almış, hırsla
bir zavallıya saplamak istiyordu.

Güçlüydü, kimse mâni olamıyordu.

Öbürü ise, can havliyle çırpınıp
duruyordu çâresizce.

Güçlü olan, bıçağı kaldırıp da tam adama
saplayacaktı ki, Bişr-i Hafî hazretleri
gördü onu.

Ve yaklaşıp, gizlice birşey dedi kulağına.

Adam bunu duyunca indirdi kolunu.
Bıçak düştü elinden.

Kendi de bayılıp düştü bir tarafa.

Zavallı kurtulmuştu.

İnsanlar, o zâlimin yanına koştular.
Baktılar ki, zor nefes alıyor.

- O zât sana ne dedi ki, böyle bayılıp
yere düştün? diye sordular.

Zâlim adam, cevaben;
- O ihtiyâr bana; Allahü teâlâ senin bu
yaptığını görüyor! dedi. O böyle deyince
korku geldi kalbime. Başım döndü, düştüm.
Sonrasını hâtırlamıyorum, dedi.

Bugünkü sesli menkıbeyi dinlemek için tıklayınız:

Muvaffak Olmak İçin

Mâruf-i Kerhî hazretleri zamanında bir
hıristiyan, müslüman komşusuna giderek;

- Komşu, malum çocuğumuz olmuyor. Beni,
bir din adamınıza götürsen diyorum. Onun
duâsıyla belki bu arzumuza kavuşuruz,
diye rica etti.

O da Mâruf-i Kerhî hazretlerine
götürdü o kişiyi.

Hazret-i Mâruf, ellerini açıp;
- Yâ Rabbî, bu kula hayırlı bir evlât ver ki,
o çocuk vesîlesiyle, bunlar da îman edip,
Cehennemde ebedî yanmaktan kurtulsunlar,
diye duâ etti.

Duâsı kabul olup, birerkek evlâdı
oldu hıristiyanın.

Çocuk büyüyünce, onu bir râhibe götürüp;
- Bunu, bizim dînimize göre yetiştir,
diye rica etti.

Râhip de çocuğa:
- Söyle bakalım dedi, tanrı üçtür!

Çocuk, itiraz edip;
- Hayır üç tanrı olur mu. Allah bir'dir
ve bütün insanlar Onun kullarıdır, dedi.

Râhip diretti:
- Hayır, tanrı üçtür diyeceksin!

- Diyemem.

- Neden?

- Çünkü tanrı üçtür diyenler, Cehennemde
sonsuz yanacak.

Bu sözler, rahibe öyle tesîr etti ki,
kelime-i şehâdet’igetirip müslüman
oldu.

Ve doğruca çocuğun evine gittiler.
O gün râhibin yüzünde İslâmın nûru
parlıyordu.

Çocuğun hâlini anlatınca, adam, hazret-i
Mârufun yıllar önceki duâsını hâtırlayıp;

- Vallahi bu iş, Mâruf-i Kerhî'nin açık
bir kerâmetidir, dedi.

Ve Kelime-i şehâdet yankılandı odada.

Onu, çocuğun annesi takib etti. Böylece
hepsi de ebedî Cehennemdenkurtuldular.

Bugünkü sesli menkıbeyi dinlemek için tıklayınız:

İnsan Niçin Şereflidir

Sonsuz yanmak ne demek!

Evliyânın
büyüklerinden Tâcüddîn-i Velî
hazretleri, bir günkü sohbetinde;

- Îmanı olmayan kimselerin, sonsuz olarak
Cehennem ateşinde yanacağını, Peygamber
Efendimiz haber vermiştir. Buna inanmak,
Allahü teâlâya inanmak gibi lâzımdır.
buyurdu.

Ve ekledi:
- Sonsuz olarak ateşte yanmak ne demektir?
Herhangi bir insan, sonsuz olarak yanacağını
bir an düşünmüşse, korkudan aklını kaçırması
lâzım gelir ve bu korkunç felâketten kurtulmanın
çâresini arar, öyle değil mi?

- Evet efendim,
dediler.

Buyurdu ki:
- Halbuki bunun çâresi çok kolaydır.

- Nasıl kolay efendim?

- Şöyle ki, bir kimse; “Allahü teâlânın var ve bir
olduğuna, Muhammed aleyhisselâmın O’nun son
Peygamberi olduğuna ve Onun haber verdiği şeylerin
hepsinin doğru olduğuna inandım” derse, bu sonsuz
felâketten kurtulur.

Sevindiler:
- Bu kadar mı efendim?

- Evet, bu kadar.

Allah dostlarından


Ebül Abbâs-ı Mürsî
hazretlerini, bir grup genç, ziyarete
gittiler bir gün.

Elini öpüp;
- Bize nasîhat eder misiniz efendim,
diye rica ettiler.

Mübarek zat;
- İnsanların kaybettiğini bulmaya çalışın!
buyurdu onlara.

Gençler sordu:
- O nedir ki efendim?

- Sevgi ve samîmiyet. Sertlikle
bir yere varamazsınız, buyurdu.

Ve ilave etti:
- Ayrıca bir konuda ihtilâfa düşerseniz,
“Sen haklısın” deyin karşı tarafa.

- Biz haklı olsak da mı efendim?

- Evet, haklı olsanız da.

- Hikmeti ne efendim?

- Böyle yapana, Peygamberimizin
müjdesi var çünkü.

- Nasıl müjde efendim?

Efendimiz aleyhisselâm;
- Haklı olduğu halde, “Sen haklısın”
diyene, Cennette büyük bir köşk
verilecektir. Kefîli de benim,
buyuruyor.

Bugünkü sesli menkıbeyi dinlemek için tıklayınız
Kalb Dönektir