Konu: Gönül Sultanları 1

İyilik yapın, başa kakmayın!

Hazret-i Mevlânâ’ya,

“rahmetullahi aleyh”

bir gün talebeleri;

- Efendim ihlâs nedir?

diye sorarlar.

Büyük Velî cevaben;

- Her işi, Allah için yapmaktır,

der ve şu menkıbeyi anlatır:

Bir ilim talebesi vardır Nişâbur'da.

Gayet fakir, yetim ve kimsesiz.

Bu fakir çocuk, zengin bir tüccarla

yolculuğa çıkar bir gün.

Garibin gömleği yırtık, elbisesi eskidir.

Üstelik yalınayak yürümektedir.

Tüccar bunu farkeder. Onu sevindirmek

İçin bir çift pabuç alıp, hediye eder.

Buraya kadar gayet iyi.

Fakat adam rahat vermez,

İkide bir ikaz eder talebeyi:

- Aman! Dikkatli yürü!

- Düzgün yerlere bas!

- Sivri taşları atla!

- Dikenleri dolaş!

Ne yapsın garip. Hepsine “Peki” der.

Sıkar dişini, sabreder.

İyi de, nereye kadar?

Peşpeşe gelmektedir talimatlar.

Bu sözler, fena sıkmaktadır canını.

Nihayet bir ikaz daha gelir:

- Sürüme ayağını!

İşte burada sabrı taşar.

Çıkarır pabuçları, önüne atar.

Yalınayak yürümeye başlar.

Zengin adam;

- Hayrola, ne oldu? der.

Çocuk döner adama;

- Kusura bakma! Bir pabuç için

kimseye mahkum olamam!

der ve ekler:

- Ben yıllardır yalınayak yürürüm.

Bana bu kadar şart koşan olmadı.

Hazret-i Mevlânâ, bunu anlatıp;

- Anladınız mı çocuklar? İyilik,

ancak Allah içindir,

buyurur.

Sesli menkıbe dinlemek için tıklayınız

Yine de İncinmedi

Ebû Cehl'i tanır mısınız?

Muhâcirlerden Abdurrahmân bin Avf

"radıyallahü anh", yaşlı haline rağmen

Bedir cengi’ne katılmıştı.

İki taraf yerlerini almış, birazdan târihin

en mühim ve anlamlı cengi başlıyacaktı.

O ara, Medineli iki delikanlı yanaştı

bu güngörmüş ihtiyarın yanına.

- Amca, bakar mısınız!

- Buyurun evlâtlar.

- Siz, Ebû Cehli tanırsınız herhalde?

- Tabii, iyi tanıyorum.

Gençler heyecan yüklüydüler.

- Onu bize gösterir misiniz.

- Olur, ama niçin?

- Onunla bir hesabımız var da bugün.

- Onunla hepimizin hesabı var.

- Ama biz yemin ettik amca.

- Ne yemini ettiniz?

- Duyduk ki o alçak, Efendimizi çok üzmüş.

İşte biz yemin ettik ki, onu öldürmeden

ayrılmayalım cenk yerinden.

Ya o ölmeli, ya da biz.

Bu sözler ihtiyar sahâbînin çok hoşuna gitti.

Gözüyle düşman saflarını taradıktan

sonra, eliyle işaret edip;

- İşte ey civanlar, Ebû Cehil, düşman safları

arasında ileri geri dolaşıp, kâfirlere bir

şeyler söyleyen iri gövdeli kara kuru

adamdır, gördünüz mü? dedi.

Gençler, başlarıyla "Evet" işareti yapıp,

kartal bakışlarını onda sabitleyerek;

- Onun işi, inşallah bugün tamamdır!

dediler.

Sonra ikisinin de eli hızla kılıçlarına gitti.

Elleri kabzalarında, gözleri o Allah

düşmanında olarak sabırsızlıkla

Hücum! emrini beklemeye

koyuldular.

Bu gençler, Afrâ hatunun iki oğlu

Muâz ve Muavvez kardeşlerdi.

Ve Efendimiz harbi başlattılar:

- Hücuuuum!

Bir anda, sert bir yaydan fırlayan ok misâli

yerlerinden kopan o iki genç, birer "Şâhin"

gibi yüzlerce kâfirin üzerinden aşarak

hedeflerine ulaştılar.

Önce Muâz sokuldu koca kâfire.

Kılıcınışimşek gibi kaldırıp,

şiddetle çaldı bacağına.

Dengesini kaybeden Ebû Cehil,

deveden aşağı yuvarlandı.

İki kardeş Ebû Cehl'in üzerine çullanıp,

cansız düşene kadar kılıç vurdular.

Bu sırada Resûlullah Efendimiz;

- Ebû Cehl'in hâlini bilen var mı?

diye sordular eshâba.

Bir kaç sahâbî, bunu öğrenmek için

harp meydanına koşuştular.

Yetmiş kadar kafir ölüsü arasında,

Ebû Cehl’in leşini arıyacaklardı.

O vakit Ebû Cehl'in Cehennemlik bedeni,

Muâz ve Muavvez kardeşlerin şerefli

kılıçlarıyla kanlara bulanmış olarak,

yerde can çekişiyordu.

Sesli menkıbe dinlemek için tıklayınız

Niçin Tesir Etmiyor